Skip to main content

Nigra cigno – simpleca historio pri baleta vivo

Mia edzino ŝategas Natalie Portman. Eble vi samon opinias pri vi, sed kredu al mi, vi eraras – ŝi ŝatas ŝin pli, preskaŭ amegas. “Jen mia knabinjo, saĝa, bela – mi vere amas ŝin!” – tiel ŝi akompanas preskaŭ ĉiun aperon de ĉi aktorino en televido, magazeno aŭ ie ajn. Kompreneble ŝi ne povis preteriri la novan furorfilmon kontraŭ rolo en kiu ŝia amatino ricevis Oskar-premion. Dum longa tempo haltigadis ŝin nur vortoj de konatoj, ke tiu ĉi filmo estas tre peza, do apenaŭ decas por ŝi spekti tiaĵon. Rezulte de tio ŝi ne vizitis kinejon, sed ne sukcesis detiri sin de DVD-vendejo kaj finfine aĉetis kaj spektis tiom diskutatan verkon. Kaj… ŝi elreviĝis.
Ŝi ne diris tion rekte, sed fakte niaj opinioj kongruis. Jes, Portman ludas sian rolon bone kaj eble pro tio meritas eĉ Oskar-statueton (kvankam mi ne certas pri tio), sed la rakontata historio estas fakte sufiĉe simpleca, sen iuj revelacioj. Aŭtoroj ne levis kurtenon super la vivo de baletistinoj kaj persona vivo de la protagonistino ankaŭ estas ne tre elstara.

Ideon pri rolo, kiu ŝanĝas vivon kaj eĉ personecon de la artisto apenaŭ povas konsideri io nova – tio estas unu el plej vaste (foje triste) konataj flankosekvoj de la Stanislavskij-sistemo. Artisto (almenaŭ bona) estas devigata konstante demeti sian haŭton kaj eniri novan felon por ke poste deŝiru ĝin de si kun karno kaj sango. Eble pro tio multaj veraj rusiaj artistoj havas disŝanceliĝatajn nervojn, kuracantajn per alkoholo, ĉu?
Do, resume, mi ne sentis apartan ĝojon spekti laŭvicajn suferojn de la juna artistino, ricevinta la ĉefan rolon en “Cigna lago”. Ĉu mi estas tro malmilda kaj stronga por tiaj historioj? Eble jes. Sed mia edzino samopinias, kaj ŝi ŝategas Natalie Portman…

Comments